امید بهار

دیدم به چشمِ خویش، به گلزارِ عاشقان

هر لاله‌ایست، در طرفی داغدارِ تو

ای پادشاهِ ملکِ ولایت، خدای را

کی اوفتد بکویِ گدایان گذارِ تو؟

ای آفتابِ مانده نهان در ورایِ ابر

کی سر برآوَرَد عَلَمِ آشکارِ تو

بی رویِ دلفروزِ تو روزِ جهان شب است

وین شب نمی‌رَود، مگر از روزگارِ تو

آتش چکد ز دست ستمبارگان به خاک

ننشانَد این حریق، مگر ذوالفقارِ تو

ای نورِ چشمِ نرگس و ای نوگلِ بتول

فرخنده آن «چمن» که بود سایه‌سارِ تو

گر ما نئیم، لایق درگاهت، ای عزیز

بازآ، که عاشقانِ خدایند، یارِ تو

(منبع: شعر عترت/ سرودة محمدرضا یاسری-تهران: سوره مهر-1384)

/ 0 نظر / 5 بازدید